ԱՐԴԻԱԿԱՆ ԹԵՄԱՆԵՐ
  • «Տավուշի օրեր Մոսկվայում» բիզնես ցուցահանդեսը կհամախմբի մարզի շուրջ 20 արտադրական կազմակերպություն
    Ռուսաստանի Դաշնության մայրաքաղաք Մոսկվայի ժողովրդական տնտեսության ձեռքբերումների ցուցասրահ-համալիրի հայկական տաղավարում մայիսի 23-25-ը կանցկացվի «Տավուշի օրեր Մոսկվայում» բիզնես ցուցահանդեսը: Ցուցահանդեսին մասնակցելու են Տավուշի մարզի շուրջ 20 արտադրական կազմակերպություն և տնտեսվարող սուբյեկտ: Միջոցառմանը հրավիրված են նաև ավելի քան 30 ռուսաստանաբնակ գործարար տավուշցիներ, ինչպես նաև՝ Մոսկվայի կառավարության, առևտրաարդյունաբերական ոլորտի բարձրաստիճան պաշտոնյաներ,ինչպես նաև խոշոր առևտրային ցանցերի ներկայացուցիչներ:Մարզի պատվիրակությո
  • Ղազախստանում ԵԱՏՄ ստեղծման 5-ամյակին նվիրված հատուկ ոսկյա և արծաթյա մետաղադրամներ են թողարկել
    Մետաղադրամների դիմերեսին կենտրոնական մասում պատկերված է Ղազախստանի զինանշանը, ներքևի հատվածում նշված է արժեքը, իսկ շրջանագծով պատկերված է «Ղազախստանի Հանրապետություն» գրությունը անգլերեն և լատինական տարբերակներով, ինչպես նաև նշված է մետաղը և դրա հարգը, որից այն պատրաստված է:Դարձերեսին կենտրոնական մասում պատկերված է ԵԱՏՄ պաշտոնական տարբերանշանը և 2019 թվականը: Շուրջը պատկերված է ժապավեններից և անդամ երկրների պետական դրոշներից կազմված զարդանախշ: Վերին հատվածում տեղադրված է Ղազասխտանի Ազգային բանկի տարբերանշանը, իսկ շրջանագծով՝ «Եվրասիա
  • Հայտարարվել են դեպի Մարս թռիչքի նոր ժամկետները
    Մասնագետների նոր գնահատականների համաձայն՝ մարդու թռիչքը Մարս կարող է իրականանալ ոչ ավելի վաղ, քան 2039 թվականին։ Թեպետ NASA-ն նախատեսում է մարդ ուղարկել Մարս մոլորակ 2033-ին, սակայն այդ ժամկետը կարող է անիրագործելի լինել, եթե չներդրվեն հսկայական ջանքեր։ Այդ մասին գրված է Phys.org կայքում։ NASA-ի տնօրեն Ջիմ Բրայդենսթայնի խոսքով՝ 2024թ․ Լուսնի վրա նախատեսվող թռիչքը հարմար հենակետ կհանդիսանա հետագայում Մարս թռչելու համար։Տիեզերական թռիչքները խիստ կապակցված են քաղաքականության և տրամադրվող միջոցների հետ, ինչպես նաև պայմանավորված են այն արագությամբ, որով
  • Այսօր Հեռահաղորդակցության եւ տեղեկատվական հասարակության համաշխարհային օրն է
    Հեռահաղորդակցության եւ տեղեկատվական հասարակության համաշխարհային օրը (World Telecommunication and Information Society Day) ՄԱԿ Գլխավոր վեհաժողովի բանաձեւով հիմնադրվել է 2006 թվականի մարտին եւ ամեն տարի նշվում է մայիսի 17-ին, փոխանցում է Calend-ը:Այս օրը բոլոր ծրագրավորողների, համակարգային ադմինիստրատորների, համացանցի փրովայդերների, վեբ դիզայներների, համացանցային պարբերականների խմբագիրների եւ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտում զբաղված մնացյալ բոլոր մարդկանց մասնագիտական տոնն է:Իսկ տոնի նպատակն է նպաստել տեղեկացվածության մակարդակի բարձրացմանը այն հնարավորութ
  • Հայաստանում հեռուստատեսությունը մնում է տեղեկությունների ստացման հիմնական աղբյուր
    Բրեվիսի հետազոտությունը պարզել է նաև բնակչության շրջանում տեղեկատվության աղբյուրների կարևորությունը։ Ըստ Reuters ինստիտուտի 2018 թ. թվային հաշվետվության` տարիներ շարունակ տեղեկատվության հիմնական աղբյուր հանդիսացող հեռուստատեսությունը տարեցտարի զիջում է իր դիրքերը որպես վստահելի աղբյուր և համաշխարհային մակարդակով արդեն վաղուց հետ է մնում սոցիալական ցանցերից։ Միաժամանակ տեղի է ունենում վստահելի սոցիալական ցանցերի դիրքերի վերաբաշխում․ այսպես Ֆեյսբուքը, որը երկար ժամանակ համարվում էր առաջատար, իր տեղը զիջում է Ինստագրամին, WhatsApp-ին և Snapcha
  • Թեստային թռիչքներ են սկսել Պեկինի նոր օդանավակայանում, որը խոշորագույնը կդառնա աշխարհում
    Չինական չորս ավիաընկերությունների՝ Air China-ի, China Eastern Airlines-ի, China Southern Airlines-ի և Xiamen Airlines-ի ինքնաթիռները մայիսի 13-ի առավոտյան պաշտոնապես թեստային թռիչքների են ձեռնամուխ եղել Պեկինի «Դասին» նոր միջազգային օդանավակայանում, որը խոշորագույնը կդառնա աշխարհում: Դասինի շրջանի վարչակազմի հաղորդագրության համաձայն, որտեղ գտնվում է նոր օդանավակայանը, թեստային թռիչքներին մասնակցում են ավիաընկերությունների Boeing 747-8, Boeing 787-9, ինչպես նաև Airbus A359 եւ A380 ֆլագմանական ինքնաթիռները:Նոր օդանավակայանը տեղ է զբաղեցրել Պեկինի հարավում՝ քաղաքի կենտրոնից 46 կիլոմետր հեռ
    Թեժ գիծ
    +374 (047) 959555
    Միջազգային ֆինանսական համակարգը և գլոբալ անհաշվեկշռվածությունը

    ԴԱՎԻԹ ՀԱԽՎԵՐԴՅԱՆ
    ՀՊՏՀ ՄՏՀ ամբիոն


    Համաշխարհային ֆինանսական համակարգը խորությամբ արմատավորված է և դժվարությամբ է փոփոխությունների ենթարկվում, սակայն, կարծում ենք` 21-րդ դարում միջազգային արժութային համակարգը կառուցվածքային վերափոխումների կենթարկվի: Այս ամենը կազդի նաև արժութային պահուստների կազմի և կառուցվածքի,  արտաքին առևտրային շրջանառության և ներդրումների վրա: Ներկայումս արժութային շուկաներում, չնայած իրական հատվածում առաջատարության կորստին, գլխավոր «խաղացողը» ԱՄՆ-ն է, և երկարաժամկետ հատվածում վերջինիս ջանքերն  ուղղված կլինեն հենց համաշխարհային ֆինանսական շուկայում գերակշռող դիրքի  պահպանմանն ու ամրապնդմանը: Այդ ջանքերը կգործադրվեն ոչ միայն տնտեսական, այլև քաղաքական ու ռազմական մեթոդներով:

    Հիմնաբառեր. միջազգային ֆինանսական համակարգ, արժութային շուկաներ, գլոբալ   անհաշվեկշռվածություն,  ոսկյա արժութային պահուստներ


    Այսօր համաշխարհային տնտեսությանը բնորոշ է միջազգային տարբեր  անհավասարակշռությունների առկայությունը, որոնցից յուրաքանչյուրը կարող է նոր ճգնաժամ առաջացնել: Հարկ է մտածել, թե արդյո՞ք այս բոլոր անհավասարակշռությունները նույն հիմքը չունեն, իսկ ավելի որոշակի` արդյո՞ք միջազգային արժութային համակարգի բացակայությունը չէ դրանց պատճառը: Ակնհայտ է, որ մենք այլևս չունենք վարվելակերպի` միջազգային մակարդակով համաձայնեցված կանոններ, որոնք բոլորի երկարաժամկետ բարեկեցության ապահովման համար կսահմանափակեին առանձին անկախ պետությունների անհապաղ գործողությունների հնարավորությունը:
    Նման կանոններ առկա էին ոսկյա ստանդարտի ժամանակաշրջանից մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմ և Երկրորդ համաշխարհային  պատերազմից հետո` Բրետոնվուդսյան համակարգի շրջանակներում, սակայն դրանք դադարեցին գոյություն ունենալ ավելի քան չորս տասնամյակ առաջ: Այսօր նման կանոններ գործում են եվրոգոտում, սակայն համաշխարհային մասշտաբով դրանք առկա չեն: Առաջատար երկրները կարող են հետապնդել իրենց սեփական կարճաժամկետ հետաքրքրությունները, այն է` ավելի ցածր տոկոսադրույքների ու դրամավարկային քաղաքականության ոչ  ավանդական միջոցառումների օգնությամբ ազգային տնտեսության խթանում` չմտածելով այլ երկրների մասին: Սա հանգեցնում է հենց այդ երկրների  համար չկանխատեսված երկարաժամկետ ռիսկերի, այդ թվում` ապագայում  գնաճի հավանականության ու ներքին այլ անհավասարակշռությունների: Ավելին, միջազգային անհավասարակշռությունների տարբեր տեսակներ ստեղծելով` քաղաքականության նման միջոցառումները կարող են նաև «աշխատել» այլ երկրների երկարաժամկետ հետաքրքրությունների դեմ:
    Եվրոյի ներդրումից հետո (1999 թ. հունվարի 1) միջազգային արժութային համակարգում նույնպես ձևավորվեց երկու բևեռ: Իր նշանակությամբ եվրոն դարձավ ԱՄՆ դոլարից հետո աշխարհի երկրորդ արժույթը: Ըստ  գնողունակության, արտաքին տնտեսական գործունեության և առևտրի հետ  ունեցած կապի` ֆինանսական շուկայում առաջխաղացման բնույթի այս արժույթները բավականին մոտ են միմյանց: Դրանք, մեր կարծիքով, հետագայում միանման կարևոր դեր կխաղան համաշխարհային տնտեսության զարգացման գործում:
    Իսկապես, եվրոգոտու 11 երկրներ համաշխարհային առևտրում իրենց  տեսակարար կշռով գերազանցել են ԱՄՆ-ին: Ընդ որում, այդ երկրներում, ի  տարբերություն ԱՄՆ-ի, առևտրային հաշվեկշիռը դրական է: Որոշ մասնագետներ կանխատեսում են, որ առաջիկա 10 տարիների ընթացքում Եվրոպան իր տեխնիկական զարգացման մակարդակով կհավասարվի ԱՄՆ-ին:  Դրա հետ մեկտեղ, եվրոգոտու անդամ որոշ երկրների միջև դեռևս գոյություն  ունեն մի շարք բարդ խնդիրներ: Ընդհանուր առմամբ, ֆինանսների, տնտեսության և առևտրի ոլորտներում Եվրոպայի, ԱՄՆ-ի և Ճապոնիայի միջև հակասությունները չեն կարող անհետ կորչել:
    Իհարկե, համաշխարհային ֆինանսական համակարգը խորությամբ արմատավորված է և դժվար է փոփոխությունների ենթարկվում, սակայն, կարծում ենք` 21-րդ դարում միջազգային արժութային համակարգը կառուցվածքային վերափոխումների կենթարկվի: Այս ամենը կազդի նաև արժութային պահուստների կազմի և կառուցվածքի, արտաքին առևտրային շրջանառության և ներդրումների վրա: Ակնհայտ է, որ համաշխարհային տնտեսության վրա մեծ ազդեցություն է  գործում համընդգրկուն կառուցվածքային տեղաշարժերի կարևորագույն  տեսանկյուններից մեկը` փոփոխությունները ֆինանսական` հատկապես արժութային շուկաներում: Պատահական չէ, որ 21-րդ դարի առաջին տասնամյակում համաշխարհային ոսկյա արժութային պահուստները զարգացած երկրներից անցան զարգացողներին (գծապատկեր 1): 


























    Ներկայումս արժութային շուկաներում, չնայած իրական հատվածում առաջատարության կորստին,  գլխավոր «խաղացողը» ԱՄՆ-ն է, և այդ գերիշխող դիրքը համարվում է ամերիկյան բարեկեցության և   համաշխարհային  տնտեսության մեջ առաջատար դիրքի պահպանման հիմքը` նույնիսկ ՀՆԱ մեծությամբ ֆորմալ առաջատարությունը կորցնելու դեպքում: Ժամանակակից միջազգային ֆինանսական համակարգի շրջանակներում ավելի հաճախ է նկատվում ֆինանսական շուկաների կարգավորման ազգային կանոններից անցումը վերազգային կանոնների: Միջազգային ֆինանսական համակարգում ազդեցությունների կենտրոնացման ավելի  ճշգրիտ վերլուծություն կարելի է կատարել` հաշվարկելով N ընկերությունների կենտրոնացման ցուցանիշն ու Հերֆինդալ-Հիրշմանի ինդեքսն այնպես,  ինչպես դա արվում է ճյուղային շուկաների կարգավորման տեսությունում:
    Գոյություն ունեն բազմաթիվ բացատրություններ թե՛ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, թե՛ մեր օրերում ԱՄՆ դոլարի հաջողության, եվրոյի` դոլարի գերիշխանությանը մարտահրավեր նետելու անհաջող  փորձի, ռեսուրսներ արտահանող երկրների արժութային քաղաքականության   առանձնահատկություների  10 , յուանի միջազգայնացման մասին, որն  իրականացվում է Չինաստանի արժութային քաղաքականության աստիճանական ազատականացման միջոցով:
    Այստեղ հետաքրքրություն են առաջացնում այն հարցերը, թե ինչպես են  սահմանվում վերազգային չափորոշիչները, դերակատարներից ով է դրանից  շահում: Իրատեսական հայեցակարգի տեսանկյունից` ԱՄՆ-ը, որպես ուժեղ  «խաղացող» ու աշխարհի ամենախոշոր ֆինանսական կենտրոն, որոշում է, թե ինչպես պետք է կարգավորվեն ֆինանսական շուկաները: Ինչպես ցույց  է տալիս, օրինակ` FATCA օրենքի դրույթների կիրառման փորձը, ԱՄՆ-ը կարող է միակողմանիորեն ստիպել մյուս երկրներին ենթարկվել իր ազգային  օրենսդրության պահանջներին: «Խաղացողներից» ոչ ոք չի ցանկանում կորցնել աշխարհում ամենամեծ ֆինանսական շուկան, այդ պատճառով բոլորը զիջումներ են անում: Փորձագետների մի խումբ այս կապակցությամբ խոսում է համաշխարհային տնտեսության մեջ խոշոր պետությունների տիրապետության մասին: Ներկա պահին խոսքը ԱՄՆ-ի ու ԵՄ-ի մասին է, սակայն հետագայում, Միջխաղաղօվկիանոսյան ու Միջատլանտյան համագործակցության ձևավորման արդյունքում նման միտումը, անկասկած, կաճի:
    Ո՞վ է պատասխանատու համաշխարհային տնտեսության` որպես մեկ  ամբողջության բարեկեցության համար: Մինչև Բրետոնվուդսյան համակարգի  փլուզումը, ԱՄՀ-ն հսկում էր ամբողջ համակարգը, իսկ դրանից հետո սկսեց  հիմնականում զբաղվել իր անդամ պետությունների վարքագծի մշտադիտարկմամբ և դժվարին իրավիճակում հայտնված երկրներին օգնության  տրամադրմամբ: Այնուամենայնիվ, ԱՄՀ-ն շարունակում էր իր անհանգստությունն արտահայտել, երբ առանձին երկրների քաղաքականության քայլերը չէին համապատասխանում համաշխարհային հասարակության ընդհանուր  հետաքրքրություններին: Սակայն շատ խոշոր երկրներ քաղաքականության վերաբերյալ առաջարկություններն ընդունում են ոչ ավելի, քան պարզապես  իբրև խորհուրդ, թեև ԱՄՆ-ը աշխարհում ամենախոշոր միջազգային պարտապանն է, ունի գործողությունների լրիվ ազատություն` շնորհիվ ԱՄՆ դոլարի` որպես առաջատար պահուստային արժույթի: Ինչ վերաբերում է վարկատու  խոշոր երկրներին, ապա ԱՄՀ ազդեցությունը դրանց քայլերի վրա միշտ էլ  սահմանափակ է եղել:
    Երբ տնտեսագետները խոսում են համաշխարհային անհավասարակշռությունների մասին, նրանք կարող են նկատի ունենալ ուշադրության արժանի տարբեր պատճառներ: Անհանգստության ավանդական աղբյուր է ընթացիկ գործառնությունների հաշիվների անհավասարակշռությունը: Ըստ  սահմանման` ընթացիկ գործառնությունների հաշիվների ավելցուկն ու պակասուրդը հավասար են կապիտալի զուտ հոսքերին: Ռիսկն այն է, որ ընթացիկ գործառնությունների հաշվի մեծ պակասուրդ ունեցող երկրները կարող  են կորցնել այն երկրների վստահությունը, որոնք այդպիսի հոսքերի աղբյուր  են, որն էլ կարող է հանգեցնել արժութային ճգնաժամի: Նման ճգնաժամերը  սովորաբար վնաս են հասցնում և՛ արտադրության ծավալներին, և՛ զբաղվածությանը: Չնայած իրադարձությունների նման զարգացման հնարավորության մասին անընդհատ զգուշացումներին, ԱՄՆ-ում, որը, 1960-ական թթ.  սկսած, ընթացիկ գործառնությունների հաշվի կանոնավոր պակասուրդ ունի,  ճգնաժամ այնտեղ տեղի չունեցավ: Ընդհակառակը, եվրոգոտու երկրներում  ընթացիկ գործառնությունների հաշվի անհավասարակշռության լուրջ աճը  հանգեցրեց ճգնաժամի` խախտելով այն հիմնադրույթը, որ նման ճգնաժամերը հնարավոր չեն մեկ արժութային գոտու ներսում:
    Համընդգրկուն անհավասարակշռությունների երկրորդ ձևը, որը կապված է կապիտալի անդրսահմանյան հոսքերի հետ, վերջին տարիներին դարձել է մեծ ուշադրության առարկա: Չնայած բոլոր հնարավոր առավելություններին` «տաք փողերը», այսինքն` ներդրողների` մի երկրից մյուսը հոսող դրամական կապիտալը, որն ամենաբարձր եկամտաբերությունն է փնտրում,  կարող են քաոսի ենթարկել փոքր երկրները թե՛ ներհոսքի, թե՛ արտահոսքի  դեպքում: Ինչպես ակնհայտ դարձավ 1990-ական թթ. Հարավարևելյան  Ասիայի ճգնաժամից հետո` արժութային կառուցվածքի անհամապատասխանության խնդիրները (երբ ակտիվները գնանշված են ազգային արժույթով,  իսկ պարտավորությունները, օրինակ` փոխառությունները` օտարերկրյա արժույթով) կարող են փլուզել ամբողջական բանկային համակարգեր: Վարկառուները վաստակում են ազգային արժույթով, իսկ երբ վերջինս արժեզրկվում  է, օտարերկրյա արժույթով գնանշված վարկերի մարումը թանկ է լինում:
    Բացի այդ, նման հոսքերի աղբյուր հանդիսացող երկրները, իրենց հերթին,  նույնպես կարող են տուժել: Այսպիսով` եթե պարտապանները (որոնք  պարտքային պարտավորություններ ունեն օտարերկրյա արժույթով) չեն կարողանում վճարել, ապա վարկատուները չեն կարողանում վաստակել:
    Վերջապես` հենց գլոբալ անհավասարակշռությունը կարող է անհանգստություն առաջացնել միջազգային մակարդակով ներքին անհավասարակշռությունների առաջացման պատճառով, որոնք նախկինում նկատվում  էին զարգացած տնտեսություն ունեցող միայն մի քանի երկրում, օրինակ`  ԱՄՆ-ում: Ինչպե՞ս այս ներքին անհավասարակշռությունները տարածվեցին  խոշոր երկրների սահմաններից դուրս: Երբ զարգացած տնտեսություն ունեցող խոշոր երկրները թուլացրին իրենց դրամավարկային քաղաքականությունը` ներքին աճին աջակցելու նպատակով, դա մեծ ճնշում գործեց զարգացած տնտեսություն ունեցող ոչ մեծ երկրների (օրինակ` Շվեյցարիայի) և  զարգացող երկրների մեծ մասի արժույթների վրա: Տարբեր պատճառներով  այս երկրների կառավարություններն ու կենտրոնական բանկերը, որպես  պատասխան, նույնպես թուլացրին իրենց դրամավարկային քաղաքականությունները` դրանով խթանելով վարկավորումն ու պարտքի աճը: Արդյունքում` զարգացած տնտեսություն և ձևավորվող շուկա ունեցող երկրներում,  որոնք G20-ի կազմում էին, ոչ ֆինանսական պարտքի մակարդակը 2007 թ.  ՀՆԱ 210% ցուցանիշից աճեց` 2014 թ. վերջին հասնելով մինչև 235%-ի:
    Ավելին, այս աճի մեծ մասը բաժին ընկավ զարգացող երկրներին: Եթե  2008−2009 թթ. նշված երկրները դիտարկվում էին որպես համաշխարհային  ֆինանսական ճգնաժամից ելքի մի մաս, ապա ներկայումս դրանք ևս դարձան այդ գլոբալ խնդրի մի մասը:  Այնուամենայնիվ, միջազգային ֆինանսական համակարգում ազդեցության գլխավոր ցուցիչ է համարվում համաշխարհային տնտեսության մեջ այս կամ այն երկրի արժույթի նշանակությունը: Փորձագետները ջանում են պարզել` արդյոք միջազգային ֆինանսական համակարգը միաբևեռ է, երկբևեռ  կամ բազմաբևեռ:
    Ինչ վերաբերում է միջազգային քաղաքականությանը, ապա այստեղ  ազդեցության գլխավոր ցուցիչը հզորությունն է (ռազմական, տնտեսական,  գիտատեխնիկական, «փափուկ ուժը»), իսկ խոշոր խմբավորումներն ընդգրկում են այն պետությունները, որոնց բաժին է ընկնում համընդհանուր  համաշխարհային հզորության ոչ պակաս, քան 10%-ը17: Միջազգային քաղաքականության դեպքում բևեռների քանակի բացահայտման ֆորմալ չափանիշները հետևյալն են.
    - միաբևեռ համակարգում մեկ պետությանը բաժին է ընկնում համընդհանուր համաշխարհային հզորության 50%-ը և ավելին,
    - գրեթե միաբևեռ աշխարհում կամ, ըստ Ա.Բոգատուրովի տերմինաբանության, բազմակարծիք միաբևեռության շրջանակներում մեկ պետությունը վերահսկում է հզորության 45−50%-ը, այն դեպքում, երբ
    ոչ մի այլ պետություն չի վերահսկում հզորության 25%-ից ավելին,
    - երկբևեռ համակարգում «խաղացողներից» յուրաքանչյուրը հսկում է  համընդհանուր հզորության 25%-ից ավելին:
    Համեմատության համար նշենք, որ 2016 թ. միջազգային արժութային  շուկայում ԱՄՆ դոլարի մասնաբաժինը կազմել է 87,6%, եվրոյինը` 31,3%,  իենինը` 21,6%: Բնականաբար, միջազգային արժութային շուկայում գերակշռում են ԱՄՆ դոլար/եվրո արժութային զույգով կատարված գործարքները`  ապահովելով 2016 թ. բոլոր գործարքների 23%-ը, որին հետևում են ԱՄՆ  դոլար/ճապոնական իեն արժութային զույգով կատարված գործարքները` 17,7%20 (քանի որ հաշվի են առնվում արժութային զույգեր, այդ իսկ պատճառով կրկնահաշվարկ է տեղի ունենում, որից խուսափելու համար ստացված ցուցանիշները պետք է բաժանել երկուսի):
    Ուստի, մեր կարծիքով, երկարաժամկետում ԱՄՆ-ի ջանքերն ուղղված  կլինեն հենց համաշխարհային ֆինանսական շուկայում գերակշռող դիրքի  պահպանմանն ու ամրապնդմանը: Այդ ջանքերը կգործադրվեն ոչ միայն  տնտեսական, այլև քաղաքական ու ռազմական մեթոդներով և ուղղված կլինեն հետևյալ նպատակների իրագործմանը.
    - համաշխարհային պահուստային արժույթների շուկայում ԱՄՆ դոլարի մենաշնորհի պահպանումը,
    - ամերիկյան ֆինանսական ինստիտուտների առաջատար դիրքերի  պահպանումը,
    -ամերիկյան ֆինանսական շուկաների (արժութային, ֆոնդային) առաջատար դիրքերի պահպանումը բորսայական ակտիվների համաշխարհային առևտրի համակարգում: